Meer dan mannelijk

© Marion Bloem

 

'Eindelijk eens een lekker geil boek'

11-03-2011, JoDeRuyck
Pag. 64, Het nieuwsblad, België

Nederlandse schrijfster Marion Bloem verrast met erotische roman over lust en liefde

Vlaanderen kent Marion Bloem (58) vooral van haar roman 'Geen gewoon Indisch meisje', maar de Nederlandse schrijfster is veel meer dan de stem van de Indonesische gemeenschap in Nederland. Met 'Meer dan mannelijk' heeft ze nu een heftige roman geschreven over de levenslange obsessie van een man voor vrouw.

'Ik wou al heel lang schrijven over lust tegenover liefde', zegt Marion Bloem. 'Iederéén krijgt er tenslotte mee te maken en veel mensen zitten ermee in de knoei. Mij gaat dat thema bijzonder ter harte aangezien ik als psychologe jarenlang seksuele therapiegroepen voor vrouwen heb geleid.'

In Meer dan mannelijk voert Bloem een gevierd acteur op die als jongen van dertien seksueel wordt ingewijd door een acht jaar oudere vrouw, Etna. Hoewel de man later als een onverzadigbare casanova door het leven gaat, blijft hij almaar terugkeren naar Etna, zijn grote passie. Uiteindelijk neemt het leven van de sekshongerige vrouwenverslinder een wrange wending. Uitgerekend hij krijgt prostaatkanker, waardoor hij zijn seksuele appetijt verliest. Precies daar raakt dit verhaal het leven van Marion Bloem. Bij haar man, dokter en schrijver Ivan Wolffers, werd 8,5 jaar geleden prostaatkanker vastgesteld.

'Over prostaatkanker schreef ik samen met een uroloog het informatieve Wat als je man verandert. Toen dat boek er eenmaal was, voelde ik de behoefte dat thema ook te behandelen in een roman, maar dan wel op een andere manier. Dit verhaal biedt me de kans het allemaal een stuk scherper te stellen. Wanneer net die hartstochtelijke minnaar die het met meerdere vrouwen doet, wordt geveld door prostaatkanker, telt het zoveel zwaarder dat hij door zijn ziekte geen zin meer heeft. Probeer je maar eens voor te stellen dat je je niet meer kunt herinneren hoe de drang naar seks voelde. Vreselijk.'

In hoeverre heeft u uw roman gebaseerd op uw ervaringen met de ziekte van uw man?
Marion Bloem: 'Door zijn ziekte werd ik zo'n beetje een kenner van deze typische mannenziekte. Je weet pas echt wat testosteron met een man doet als je zo intens meemaakt wat er gebeurt wanneer dat testosteron er op een bepaald moment niet meer is.'

Gaat het nu goed met uw man?
'Goed is relatief. De kanker is niet weg en hij laat zich om de drie tot vier maanden controleren om te zien of de tumor niet aan het groeien is. We leven met het besef dat er plots iets kan veranderen. Maar er mag dan een zwaard van Damocles boven ons hoofd hangen, wij denken gewoon dat iedereen dood gaat. Je kan met de auto omkomen, je vliegtuig kan neerstorten of ik kan eerder doodgaan dan hij. Je weet het niet.'

Is het niet een beetje triest dat liefde en lust uiteindelijk puur chemische processen zijn?
'Het is tegelijk ook verheugend. Als je man je bedriegt, dan kun je als vrouw nog altijd denken: hij wordt gedreven door het dier in hem.'

Sommige mannen zullen dat vlotjes als excuus gebruiken.
'Ja, maar de hele vraag is waar je de grens trekt. Tot waar laat je het dier voorgaan op je geweten en verstand. Kijk, Etna staat voor de grote liefde waarin lust en liefde volkomen samenvallen. Het is leuk daarin te geloven, maar als je 58 bent, dan weet je dat lust en liefde misschien een paar keer samenvallen in een mensenleven, maar het niet eeuwigdurend is. Je moet er dus ook aan wérken.'

U schrijft dit boek vanuit een mannelijk standpunt. Is dat lastig?
'Dat heb ik al vaker gedaan. Alleen door dit via een man te vertellen kan ik zijn pijn en strijd laten voelen.'

Twijfelt u dan nooit: zit ik wel juist?
'Ik had een meelezer, een redacteur van de uitgeverij. Het moest echt wel een man zijn. Normaal werk ik niet op die manier, maar in dit geval wou ik vermijden op het einde van mijn manuscript te moeten vaststellen dat hij niet als een echte man naar voor kwam.'

Wees uw meelezer u soms op foutjes?
'Ik heb nooit fouten gemaakt. Ik heb zo veel mannen therapie gegeven dat ik hen erg goed ken. Ik weet meer van mannen dan mijn echtgenoot. Mannen geven zich aan andere mannen niet bloot zoals ze dat tegenover een vrouw doen. Bovendien heb ik bij wijze van research met veel mannen gepraat voor dit verhaal.'

Bestaat dit soort onverbeterlijke vrouwenverslinders écht?
'Ik krijg per dag twee tot drie mails van mannen die mijn boek hebben gelezen en toegeven zich heel erg te herkennen. Niet dat ze letterlijk doen wat mijn hoofdpersonage uitspookt. Het gaat ook om een gevoel, want veel mannen verbieden zichzelf zo'n leven. Gelukkig maar. Ik heb dit boek ook niet geschreven om dat soort gedrag aan te moedigen. Je wilt toch ook niet de hoofdpersoon uit een roman van Herman Brusselmans of Arnon Grunberg, niet?'

Kunt u begrip opbrengen voor het mannetjesdier dat die man uit uw boek is?
'Ik probeer altijd iedereen te begrijpen. Ook de racist, ook de moordenaar. Door begrip kom je nu eenmaal het verst. Maar natuurlijk is het jammer als mannen zich zo door hun testosteron laten meeslepen. Hoe ze opschepperig door het leven fladderen tot ze verplicht worden terug te blikken en zich realiseren hoeveel pijn ze al die vrouwen hebben gedaan.'

Dan komt de schaamte?
'Mannen schamen zich pas achteraf, nadat ze zich door lust hebben laten meeslepen. Om het bot te zeggen: ze realiseren zich pas nadien dat het lustobject ook een mens met gevoelens is. En op dat moment willen ze zich het liefst zo snel mogelijk uit de voeten maken.'

'Het schaamtegevoel werkt anders bij een vrouw. Om seks en erotiek te kunnen beleven moeten vrouwen eerst over de schaamte heen. Dat komt omdat vrouwen als meisje zijn aangeleerd al wat lustopwekkend is te verdringen. Jongens daarentegen mogen lekker stoer doen. In Italië en Frankrijk bijvoorbeeld wordt jongetjes van acht al geleerd hoe ze vrouwen moeten taxeren. In Nederland zit daar een calvinistisch maskertje overheen, maar het komt nu en dan wel weer naar boven.'

U schrijft behoorlijk expliciet over seks: hoe reageren vrouwen daar op?
'Ik krijg wel eens opmerkingen in de trant van dat jij dát durft te schrijven, maar de meeste vrouwen zijn enthousiast. Vooral uit de leeftijdsgroep 20 tot 35 krijg ik positieve reacties. Vrouwen vinden het heerlijk dat een vrouw eens vrij over seks durft te schrijven. Eindelijk eens een lekker geil boek! (lacht) Ik geef ook toe dat ik het leuk vond om die vurige passages te schrijven. Het is meteen een manier om mannen te laten weten hoe vrouwen het lekker vinden. Dat wou ik stiekem ook wel eens doen.'

Marion Bloem is ook filmmaakster en schilder. Ze exposeert haar werk van 12 tot 27 maart in Galerie Quest 21 aan de Stalingradlaan 21 in Brussel.