Meisjes vechten niet

Tante Jossa is de lievelingstante van de vertelster in dit verhaal. Tante Jossa is gehandicapt en compenseert dat met een vrolijke en eigenzinnige levenshouding. Ze is geliefd en ze wordt geacht, maar in haar leven ontbreekt één wezenlijk onderdeel: de liefde. De man van wie ze houdt heeft in haar nooit meer dan een goede vriendin gezien. Een ongetrouwde mannelijke collega van kantoor lijkt de laatste kans. Een vriendin van tante Jossa regelt dat hij meegaat met een reisje van het bedrijf. Tijdens die reis moet het gebeuren...
Op verrassende wijze vervlecht Marion Bloem de verbondenheid van de vertelster met tante Jossa en de invloed van het Indische verleden op de persoonlijkheid van mensen met het verhaal van de ontbeerde liefde.

"Deze novelle was een soort vingeroefening voor De leugen van de kaketoe. Het is een autobiografisch gegeven dat is omgewerkt tot een strak verhaal, en dit moest eerst even op papier voordat ik De leugen kon schrijven."
Marion Bloem

© 1988 Marion Bloem
De Geus, Amsterdam

Novelle (briefboek)